قانون لعنتی

یک چوپان بود و یک گوسفند، یک برّه. چوپان از شیر گوسفند میخورد و پشم و اضافی شیر و کره و ماست و پنیرش را می فروخت و زندگی را به خوبی می گذراند. تا اینکه یه روز به گوشت گوسفند طمع کرد. چاقوش را تیز کرد و آروم آروم به گوسفند نزدیک شد. برّه بی گناه که مشغول چرا بود به گمان اینکه چوپان اومده تا باهاش بازی کنه، براش نی بزنه یا پشم نرمش را نوازش کنه سرش را بلند کرد امّا دید چشم های چوپان را خون پر کرده. به دستهاش نگاه کرد و برق چاقو را دید. ترسید. غقب عقب رفت. به چوپان گفت : - میخوای چیکار کنی؟ تو چوپان منی، باید ازم نگهداری کنی. میخوای منو بکشی؟ چوپان چیزی نگفت چون چیزی نمی شنید. خون جلوی چشم هاش را گرفته بود. تند کرد که به گوسفند برسه. گوسفند فرار کرد. دوید و دوید. چوپان به سگش گفت گوسفند را بگیره. گوسفند دور شده بود و سگ به دنبالش می رفت و چوپان هم در پی اونها. گوسغند التماس می کرد: - تو که شیر و پشم من را داری، دست از سرم بردار. منو نکش. یاد روزهای خوب گذشته امان بیافت. ولی گوش چوپان بدهکار نبود. روزها گذشت و هفته ها و ماه ها و این گریز و تعقیب ادامه داشت . کم کم دنبه گوسفند آب شد و از اون پوستی موند. پشمش به سنگ ها و شاخه ها و تیغ ها گیر کرد و کنده شد. از پوست خونینش موهای ژولیده سیاه رویید. گوسفند رو به چوپان فریاد زد: - چوپان دوست من باش. به سگت بگو دنبالم نکنه. طمع چوپان کم نمی شد. توان گوسفند را کم شده می دانست و سفره را نزدیک. چربی بدن گوسفند آب شد. شکمش رفت تو. گوسفند همونطور که می دوید به عقب رو کرد و با آخرین توانش به چوپان گفت: - از گوشت من بگذر. تو کارت حمایت از من ئه. آزارم نده. ولی چوپان جز صدای باد چیزی نمی شنید. جای سم های قشنگ گوسفند را چنگال هایی گرفته بود تا در فرار کمکش کنه. دندان هاش ساییده و تیز شده بود. گوسفد می دوید و سگ به دنبالش و دورتر از اونها چوپان و حماقتش. گوسفند صدا زد: -چوپان ... صداش کلفت شده بود و سوزی در اون شنیده می شد. چوپان از دور دید که سگ به گوسفند رسید. دید که سگ به روی گوسفند پرید. قدم ها را تند تر کرد تا بهشون برسه. دید که یکی به زمین افتاد، زوزه ای کشید و جان داد. خوشحال شد. رسید. دید که سگش مرده. گوسفند برگشت و به چوپان نگاه کرد. چشم هاش قرمز شده بود. دندان هاش تیز شده بود. جای پشمش موهای سیاه روییده بود. سم نداشت، چنگال های تیزی داشت که خونی شده بود. چوپان عقب عقب رفت. دیر شده بود. گرگ به روی چوپان پرید و کشتش. خون چوپان روی صخره ها ریخت و جمله ای نوشت. راستش اون جمله دقیق یادم نیست هر وقت یادم اومد بهتون میگم ولی تا اون موقع خودتون میتونید یک جمله آموزنده بنویسید.